قصه آدم ها قصه ی باورها ست

سلام . سلام .

از شما چه پنهان گاهی اوقات آدم ها دلخوش به چیزهای کوچک اند و دیگر برایشان فرقی نمی کند که قدیمی باشد یا جدید . همین که هست یعنی یک زندگی جریان دارد . مثلا رد شدن از کوچه های قدیمی که یاداور خانه مادر بزرگ است . یا حتی باد سردی که به صورتت می خورد و تو را به عمق گذشته می برد . به دست های گرمی که روزگاری برایت مملو از عشق بود .

گاهی اوقات آدم ها جلوی خودشان را می یگیرند نه به خاطر دیگران بلکه به خاطر ترس هایشان ؛ ترس از دیده شدن , از قضاوت ؛ از شکست ؛ از اینکه کسی بیاید بگوید نباید اینطور باشیم .

در خیابان های شلوغ لبخند ها پشت ماسک سکوت پنهان می شوند و در خانه های خلوت ؛ خیال های بلند ما به دیوارهایی می خورند که خودمان بنا کرده ایم . اما هر دیواری که ساختیم؛ هر محدودیتی که پذیرفتیم شاید فرصتی بود برای شکستن دیوارهایی که نمی گذاشت خودمان باشیم . دیوار هایی که فاصله می انداخت بین ما و خاطراتمان . تا حالا به این فکر کرده این که چرا بوی نان تازه آن هم در هوای سرد چقدر دلنشین است ؟ بوی نان تازه در کوچه پس کوچه های قدیمی ما را به سمت همان دیوارهایی هدایت می کند که در گذشته بوده . یا حتی یک بوی یک عطر از ادمی که برای ما هویتی عاشقانه داشته تا چه اندازه می تواند تداعی احساسات قدیمی باشد . ؟

نوستالژی ها تنها حسی شخصی نیستند . اجتماع هم خاطره دارد ؛ خاطرات روزهایی که هنوز در ذهن مردم می چرخد .

پیاده رو های قدیمی , دیوار های رنگ پریده ؛ صداهای تکراری همه می توانند یاداور گذر زمان و آنچه که از دست داده ایم باشد .

تا حالا شده وارد کوچه ای قدیمی بشوید و صدای آشنایی شما را به عمق خاطرات گذشته هدایت کند ؟ یادمه وقتی وارد کوچه پس کوچه های" اودلاجان" شدم صدای پدرم در گوشم می پیچید که خاطرات قدیمی خود را تعریف می کرد اما این مرور خاطره چهار سال بعد از فوتش که دیگر در کنارم نبود تا دستش را بگیرم و خاطراتش را با هم زندگی کنیم ؛ پیش امد و این حسرت را در دلم گذاشت که ای کاش می توانستم با پدرم این خاطرات را تجربه کنم .

شاید در عمق چنین خاطراتی امید هم نهفته باشد ؛ اینکه هنوز با مرور برخی خاطرات ناخوداگاه لبخند به لبت می آید ؛ اینکه هنوز این خاطرات یادآور روزهای خوب است و حس قشنگی را دردلت زنده می کند . انگار بعضی ادم ها با گذشته شان زنده اند و این لحظه موجودیتی ست که در حال حرکت است و اینده لحظاتی ست که ما به انها و به زیبا تر شدنشان امید داریم .