سلام . سلام

گاهی اوقات پدر نه در حضورش که در فقدان کلامش معنا می گیرد . او سایه ای ست که جهان خانواده را نگه می دارد , بی انکه نامش برده شود . در سکوتش ؛ در نگاه خسته اش ؛ در دست هایی که بوی کار می دهند ؛ کلماتی نهفته است که فلسفه از گفتنش عاجز است .

هایدگر می گفت : " زبان خانه بودن است " شاید پدر همان نخستین خانه , نه ؛ نخستین معماری خانه باشد که در درون انسان بنا می شود . از پدر می اموزیم که چگونه در جهان بایستیم ؛ مقاومت کنیم و فرو نریزیم . چگونه در دل نا امیدی ها ؛ امیدوار بمانیم . شاید در جهان؛ مادر نماد صبر باشد و پدر نماد صلابت ..

در جهان امروز پدران خسته اند . خسته از نقش هایی که برایشان طراحی نشده اما در زندگی تحمیل شده . بودن در کنار فرزندان سرعت و تکنولوژی دنیای متفاوتی را برای پدران رقم می زند . شاید باید بپذیریم که سکوت نهایت حرف پدران است نه ضعفشان . یعنی زبانشان زبان نا نوشته ی معنا ست . آغوش پدر بی واسطه و با عشق ؛ امنیت را در جهان تضمین می کند .

در فرهنگ ایرانی که قرن هاست به فرهنگی مردسالار تبدیل شده ؛ بی اغراق نقشی تعیین کننده در زندگی انسان دارد . پدر نماد قدرت و مسئولیت و بخشی از فرهنگ است . مردان در جامعه ما از نسلی به نسل دیگر نه تنها در خانواده ؛ بلکه در مقیاس بزرگتر در جامعه ؛ ارزش ها و رفتارهای اجتماعی را منتقل می کنند . حضور و یا عدم حضور آنها بازتابی مستقیم بر احساس امنیت , هویت ؛ اعتماد به نفس نسل های بعدی ست که در خانواده شکل گرفته و به جامعه منتقل می شود .

اگرچه مردان هنوز به نقش های سنتی خود که نان آور بودن ؛ و محافظت کردن یا حمایت کردن است پایبند هستند اما جامعه مدرن با تغییر ساختار خانواده ؛ نابرابری اقتصادی و فشار های روانی در حال جداکردن مردان از نقش های سنتی آنها ست . نمی دانم این شکاف را در اینده چطور می شود مدیریت کرد ؟

به نظر می رسد پیامد های ناشی از حضور مردان در خانواده ؛ سبب شود تا خلاء های عمیقی را در زندگی نسل آینده شاهد باشیم . به نظر می رسد الگوی پدر در این جامعه در حال دگردیسی ست .

اما هر سکوت ؛ هر اشتباه و هر تلاش مردانه اگر دیده شود می تواند به فرزندان فرصت باز شناسی ارزش ؛ مسئولیت و حضور انسانی را بدهد . مردان به عنوان پدر در شکل گیری فرهنگ نقشی عمده دارند و وجود آنها تضمین کننده هویت و اخلاق نسل بعد است ؛ سهمی که تنها با کلام آشمار نمی شود بلکه در حضور ؛ سکوت و رفتار روزمره تجلی می یابد .

به نظرم جدای از مسائل هرمونی که امروز گریبان خیلی از نسل نوجوان را گرفته ؛ عدم حضور پدر به عنوان یک الگوی رفتاری و فرهنگی درست را می توان به وضوح در جامعه حس کرد . اما این حرف من به مثابه دامن زدن به فرهنگ مرد سالار نیست ؛ بلکه با راهکار های درست و زیر سایه برابری می توان این نقش فرهنگی ؛ هویتی و آجتماعی را در خانواده و اجتماع به ثمر رساند که نتیجه آن تربیت نسل آینده به عنوان پذیرنده مسئولیت مرد در خانواده و اجتماع باشد .

شاید اینگونه جامعه به آرامش بیشتری هدایت شود .